The French Revolution and the French Language

SOMMAIRE La révolution et la langue françaises: Y a-t-il paradoxe? L'histoire des indépendences des anciennes colonies françaises dans les années soixantes nous enseigne que la prise de conscience politique et l'émancipation des peuples de l'Afrique centrale et de l'Afrique de l'ouest sont dues aux idéaux de la révolution française. Les tirailleurs sénégalais et les premiers intellectuels de ces sous-régions se seraient inspirés de ces idéaux pour la libération de leurs peuples. Cet article examine le rapport entre les idéaux de la révolution française de 1789 et l'expansion et la promotion de la langue française. Il montre, par une analyse des données sociopolitiques et historiques que ces deux phénomènes se tiennent, et que la francophonie n'est que la suite logique de la politique linguistique en France après la révolution. RESUMO La franca revolucio kaj la franca lingvo: ĉu paradokso? La historio de la sendependigo de la iamaj francaj kolonioj en la fruaj sesdekaj jaroj sugestas, ke la politika vekigo kaj emancipigo de la popoloj de okcidenta kaj centra Afriko ĉefe ŝuldiĝas al la idealoj de la Franca Revolucio. La "tirailleurs sénégalais" kaj la unuaj intelektuloj de tiuj regionoj laŭsupoze trempis sin en la idealoj de la jaro 1789 kaj, poste, utiligis ilin por liberigi siajn popolanojn. La artikolo esploras la rilaton inter tiuj revoluciaj idealoj kaj la posta disvastigo kaj antaŭenigo de la franca lingvo. Gi montras, per lingva kaj socipolitika analizo de la historio de la Franca Revolucio kaj la franca lingvo, ke ne ekzistas malkongruo inter la du, kaj ke la frankofonia movado estas kontinuigo de la lingva politiko de Francio de post la Revolucio de 1789.