Catalan and Castilian as Prestige Languages

SUMARIO El catalán y el castellano como lenguas de prestigio: Una historia de dos ciudades El catalan, idioma minoritario de la Peninsula Ibérica, a pesar de gozar de gran prestigio, es clasificado a veces de manera incorrecta. Algunos lingüistas lo han tildado de lengua de poca importancia, otros lo han catalogado como "dialecto del castellano." Sin embargo, el catalan es la lengua preferida no solo de las clases altas, sino también de los hijos de los inmigrantes de habla castellana en Cataluna. Esto es de gran importancia ya que es una de las regiones mas ricas e industrializadas de España. El catalan no goza del mismo prestigio en todas las regiones donde se habla. En la franja catalanoparlante de Aragon, el proceso de "normalizaciôn lingiiistica" no esta muy avanzado, y es el castellano la lengua que se usa en situaciones oficiales. Además, en una ciudad "catalanista" de la costa mediterrânea, incluso los hijos de familias castellano-parlantes prefieren muchas veces identificarse como catalano-hablantes. Frente a tal variedad de opiniones sobre el prestigio del catalan, este artículo trata de analizar la apreciaciôn lingiiistica de tal idioma segûn tres criterios básicos: (1) comentarios directos sobre el valor del catalan o del castellano; (2) el porcentaje de castellanismos que se emplean en las entrevistas que realicé para este trabajo; y (3) el conocimiento de un solo término o lexema para un concepto léxico dado. Este mode de análisis trata de definir el prestigio lingüistico basado en las declaraciones de los mismos catalanoparlantes. La observaciôn y grabaciôn de cambios de lengua y de comentarios sobre la apreciaciôn lingiiistica nos da una idea mas clara del grado de exito de la "normalizaciôn lingiiistica"; es decir, la medida en que el catalan se ha extendido a todos los niveles sociales y a todos las situaciones. RESUMO La kataluna kaj kastilia kiel prestiĝaj lingvoj: Rakonto de du urboj La kataluna minoritata lingvo, kiu ĝuas grandan formalan prestiĝon, estas ofte misklasifita, eĉ fare de spertaj lingvistoj. Foje nomata "dialekto de la kastilia hispana," foje konsiderata kiel malaltstatusa lingvo, la kataluna estas efektive parolata en unu el la plej riĉaj, plej evoluintaj regionoj de Hispanic Ĝi ankaŭ estas la preferata lingvo kaj de la surloke naskita administra klaso kaj de la infanoj de kastiliparolantaj enmigrintoj. Tarn en, la kataluna ne ĝuas egalan statuson en ĉiuj regionoj, kie ĝi estas parolata. En la katalunparolanta orienta bordo de Aragono, ekster la vera Katalunio, oni faris nur etajn paŝojn al la lingva normaligo de la kataluna, kaj la kastilia restas la lingvo de formalaj situacioj. Sed en lingve tre konscia urbo laŭ la kataluna marbordo, eĉ infanoj el kastiliparolantaj familioj of te preferis identigi sin kiel denaskajn parolantojn de la kataluna. Fronte al tiel variaj sintenoj koncerne la katalunan, la nuna artikolo celas analizi lingvan prestiĝon laŭ tri bazaj faktoroj: (1) rektaj komentoj pri lingva statuso; (2) la procentaĵo de kastiliaĵoj uzataj de katalunaj parolantoj; kaj (3) scio de unuopa norma termino por difinita leksika koncepto. Ĉion ĉi la aŭtoro eltiris per normigita lingva intervjuo. Tiu analiza metodo celas difini prestiĝon laŭ la parolantoj, kiuj efektive utiligas la lingvojn. Rekta observado kaj registrado de lingvouzo kaj kodŝaltado donas pli klaran bildon de la sukcesoj kaj malsukcesoj de la "lingvonormaliga" procedo en diversaj regionoj, t.e. la grado, ĝis kiu la kataluna etendiĝis jam al ĉiuj sociaj niveloj kaj situacioj.