Mind the age gap

Esperanto is neither an official nor a commonly spoken language anywhere in the world and, due to the limited number of people who speak this language from birth and who teach it to the next generation, the persistence of this speech community cannot rely on intergenerational language transmission. Based on a year of ethnographic fieldwork in France, mainly in Paris, this article explores continuities and discontinuities in the Esperanto community and movement bylooking at how present-day young Esperanto speakers use the language online and through networks of sociability. In asking what is transmitted from one generation of Esperanto speakers to the next, and how new communication technologies impact the ways in which people use the language, I analyse how the concentration of speakers from different age groups around distinct technologies creates a segmentation in this community that leaves some issues incommunicable and hard to transmit. I argue that, on the one hand, engaging with Esperanto through Esperanto associations and, on the other hand, through social media and non-institutionalised gatherings, shapesdifferent perceptions of the language, marking a shift from Esperanto as a forward-looking cause for activists to Esperanto as a tool for sociability and an intellectual game for language-lovers.

Esperanto estas nek oficiala nek vaste parolata lingvo ie ajn en la mondo kaj, pro sia limigita nombro de denaskaj parolantoj kaj de homoj kiuj instruas ĝin al sekvaj generacioj, la daŭrigo de ĉi tiu parolkomunumo ne povas kalkuli je intergeneracia lingva transdono. Surbaze de unu-jara etnografia kampolaboro en Francio, ĉefe en Parizo, ĉi tiu artikolo esploras kontinuecojn kaj nekontinuecojn en la Esperanto-komunumo kaj -movado konsiderante kiel nuntempaj junaj Esperanto-parolantoj uzas la lingvon interrete kaj per sociumecaj retoj. Demandante pri tio, kio estas transdonita de unu generacio de Esperanto-parolantoj al la alia kaj kiel novaj komunikteknologioj influas la manierojn per kiu homoj uzas la lingvon, mi analizas kiel la koncentriĝo de parolantoj de malsamaj aĝ-grupoj ĉirkaŭ malsamaj teknologioj kreas segmentadon en ĉi tiu komunumo kiu igas kelkajn aferojn nekomunikeblaj kaj apenaŭ transdoneblaj. Mi argumentas ke, unuflanke, engaĝiĝi pri Esperanto per Esperanto-asocioj kaj, aliflanke, per interretaj sociaj komunikiloj kaj ne-instituciaj renkontiĝoj, produktas malsamajn perceptojn pri la lingvo, markante ŝanĝon de Esperanto kiel antaŭen-rigarda agadkaŭzo por aktivuloj al Esperanto kiel sociumeca ilo kaj intelekta ludo por lingvemuloj.

L'espéranto n'est une langue ni officielle ni couramment parlée nulle part dans le monde et, à cause du nombre limité de personnes qui laparlent depuis lanaissance et qui l'enseignent à la génération suivante, la persistance de cette communauté de parole ne peut pas reposer sur la transmission intergénérationnelle. Basé sur une année d’enquête ethnographique en France, surtout à Paris, cet article s’intéresseaux continuités et discontinuités au sein dela communauté et dumouvement linguistique de l’espéranto en examinant comment les jeunes espérantophones utilisent actuellement la langue en ligne et à travers des réseaux de sociabilité. En m’interrogeant sur ce qui est transmis d'une génération d’espérantophones à la suivante et comment les nouvelles technologies de communication influencent les façons dont les personnes utilisent la langue, j'analyse comment la concentration de locuteurs de différentes tranches d'âge autour dediversestechnologies crée une segmentation decette communauté qui laisse certaines thématiques incommunicables et difficiles à transmettre. J’avance que l’investissement dans l'espéranto via le milieu associatif, d’une part,etvia les réseaux sociaux et les rassemblements non-institutionnalisés, d’autre part, façonne différentes perspectivessur la langue, marquant lepassage de l'espéranto comme cause progressiste pour les activistes à l'espéranto comme instrument de sociabilité et commejeu intellectuel pourles polyglottes.