“Do I want to learn a language spoken by two million people?”

Migrants’ intended length of stay influences their choices between using a lingua franca, language technology, ad-hoc interpreters and translators, intercomprehension, or learning the host country’s dominant language. To study this influence, data were collected through a questionnaire, semi-structured interviews, and a focus-group discussion from 15 long-term migrants (university language teachers) and eight mid-term migrants (teachers at two international schools) working in Slovenia. The results show that the long-term migrants all learned the host language, while the most common mediation strategy of the mid-term migrants was use of a lingua franca. Ad-hoc interpreters and translators were used not only in healthcare but also for the translations of official documents. Moreover, the French-speaking mid-term migrants attempted to learn the host language and often ended up learning English, while the group of native English speakers tended to form a linguistic enclave. It is argued that the preferred mediation strategy depends not just on the intended length of stay but also on the status of the migrant’s L1 in the particular host country.

Namen članka je proučiti, v kolikšni meri načrtovana dolžina bivanja migrantov v državi gostiteljici vpliva na njihove odločitve pri izbiri komunikacijskih strategij. V raziskavi opazujemo linguo franco, strojno prevajanje, medjezikovno razumevanje in učenje dominantnega jezika države gostiteljice, posebno pozornost pa namenimo rabi ad hoc tolmačev in prevajalcev. Raziskava vključuje 15 dolgoročnih (univerzitetni učitelji jezika) in 8 srednjeročnih migrantov (učitelji z dveh mednarodnih šol). Podatki so bili zbrani s pomočjo vprašalnika, polstrukturiranih intervjujev in diskusije s fokusno skupino. Rezultati kažejo, da so se dolgoročni migrantov naučili jezika države gostiteljice, pri srednjeročnih migrantih pa je bila najpogostejša komunikacijska strategija lingua franca. Ad hoc tolmači in prevajalci so bili uporabljeni v zdravstvu in za prevajanje uradnih dokumentov. Poleg tega se francosko govoreči srednjeročni migranti poskušajo naučiti dominantnega jezika države gostiteljice, a nazadnje pogosto preidejo na učenje angleščine, skupina maternih govorcev angleščine pa je oblikovala jezikovno enklavo. V zaključku povzemamo, da je izbira komunikacijske strategije odvisna od načrtovane dolžine bivanja in statusa migrantovega maternega jezika v določeni državi gostiteljici.

Celo de ĉi tiu artikolo estas esplori, kiugrade la planita daŭro de restado influas kiun lingvoperadan strategion enmigrintoj preferas en la gastiga lando. Estas fokuso sur la uzo de lingvafrankao, lingva teĥnologio, reciproka interkompreno kaj lernado de la ĉefa lingvo gastiglanda, dum estas speciala emfazo je la uzo de porokazaj interpretistoj kaj tradukistoj. La studo temas pri 15 universitataj lingvoinstruistoj enmigrintaj por longa tempo kaj 8 instruistoj en du internaciaj lernejoj enmigrintaj por mezlonga tempo, ĉiuj laborantaj en Slovenujo. Datumoj estis kolektitaj per demandilo, duonstrukturitaj intervjuoj kaj diskuto kun fokusa grupo. La rezultoj montras, ke longtempe enmigrintaj personoj senescepte lernis la lingvon de la gastiga lando, dum la ĉefa lingvopera strategio de la mezlonguloj estis la uzo de lingvafrankao. Porokazaj interpretistoj kaj tradukistoj estis uzataj ne nur en medicinaj kuntekstoj, sed ankaŭ por la tradukadoj de oficialaj dokumentoj. Aldone, dum la franclingvaj mezlonguloj provas lerni la lokan lingvon kaj finfine ofte lernas la anglan, la grupo de denaske anglaj mezlonguloj emas formi lingvan enklavon. Konklude ni argumentas, ke la prefero de tipo de lingvoperado dependas de la planita longo de restado kaj la statuso de la L1 de enmigrintoj en la koncerna gastiga lando.