Citizen Linguistic Landscape, bordering practices, and semiotic ideology in the COVID-19 pandemic

This article examines how Linguistic Landscapes in the Covid-19 pandemic construct the borders of place and people. We build on ‘semiotic ideology’ (Keane, 2018Keane, W. (2018). On semiotic ideology. Signs and Society, 6(1), 64–87. ) and ‘semiotopology’ (Peck, Stroud & Williams, 2018Peck, A., Stroud, C., & Williams, Q. (Eds.). (2018). Making sense of people and place in linguistic landscapes. London: Bloomsbury.) to analyze the bordering practices in citizen Linguistic Landscapes during the pandemic in Nepal. Our analysis shows that citizens combine multiple semiotic resources, both linguistic and non-linguistic, to create physical boundaries to restrict the mobility of people during the pandemic. However, the findings show that such practices are ideological; they promote the othering of the tenants, returnees from abroad/outside the valley, and non-locals. We argue that keeping place and people at the centre of analysis provides a critical framework to widen the scope of Linguistic Landscapes as a broad visual and semiotic space that embodies the bordering practices and categorization of people and their impacts on emotions, identities, and sense of belonging.

यो लेखले कोभिड महामारीमा प्रयोग गरिएका भाषिक भू-दृश्यले कसरी स्थान र मानिसहरुको सिमाना निर्माण गर्दछ भन्ने कुराको अध्ययन गर्दछ। हामीले सिमियोटिक आइडियोलजी (Keane, 2018Keane, W. (2018). On semiotic ideology. Signs and Society, 6(1), 64–87. ) र सिमियोटोपोलोजी (Peck, Stroud & Williams, 2018Peck, A., Stroud, C., & Williams, Q. (Eds.). (2018). Making sense of people and place in linguistic landscapes. London: Bloomsbury.) अवधारणाहरु प्रयोग गर्दै नेपालमा महामारीको समयमा प्रयोग गरिएका नागरिक भाषिक भू-दृष्यको विश्लेषण गरेका छौं । हाम्रो विश्लेषणले नागरिकहरुले बहु-संकेतहरु, भाषिक र गैर-भाषिक, प्रयोग गरी महामारीको समयमा भौतिक सिमानाहरू निर्माण गर्दै मानिसहरुको आवात-जावत रोक लगाएको देखाउँछ । तथापी, हाम्रो विश्लेषणले त्यस्ता अभ्यासहरूले केही चिन्तन बोकेको देखाउँछ । त्यस्ता अभ्यासहरुले भाडावाला, बिदेश र काठमांडौ बाहिरबाट आउने र गैर-स्थानीयहरुलाई ‘अन्य’ व्यक्तिको रुपमा व्यवहार गर्दछन् । यस लेखमा स्थान र मानिसलाई केन्द्रमा राखेर गरिने बिश्लेषणले भाषिक भू-दृश्यको क्षेत्रलाई अझ फराकिलो बनाउनको लागि एक महत्वपूर्ण फ्रेमवर्कको रुपमा काम गर्दछ भन्ने तर्क गरिएको छ । यो फ्रेमवर्कले भाषिक भू-दृश्यले देखिने र अन्य सांकेतिक क्षेत्रलाई फराकिलो रुपमा आत्मसात गर्ने तथा भौतिक सिमानाहरु निर्माण गर्दै मानिसहरुलाई कसरी बर्गीकरण गरिन्छ भन्ने कुरा उजागर गरेको छ । यसका साथै यस्ता अभ्यासहरुले मानिसहरुको भावना, पहिचान र स्थानको अपनत्वमा पर्ने प्रभावलाइ समेत बुझ्न मद्दत गर्दछ ।