Bugünün bakış açısından, dil çalışmaları kapsamında “dönüş” kavramı dilbilimde 1970’lerde ortaya çıkan “pragmatik dönüş”ü akla getirir. Bu, artık “dil dışı gerçeklik”in bütün yönlerini göz ardı eden dönüşümlü üretimsel dilbilgisinin soyut ve katı dogmalarından, dili özellikle mevcut durumla ve etrafındaki dünyayla ilişkili bir eylem olarak ele alan, daha pratik, açık ve esnek bir bakış açısına geçiş olarak görülmektedir. Bunun başlıca itici gücü, o dönemde adeta bir devrim yaratan eylem kuramıydı. Bu süreç, dilin sosyal ve iletişimsel yönlerinin de dâhil edilmesi ve metin dilbilimin ortaya çıkması ile devam etti ki tüm bunlar ileriki yıllarda Çeviribilim disiplininin önünü açtı.